Hi Dear Friends and Serendipitous readers,I'm about to delete my "Dumb Ox Daily News" blog.I designed the, dare I say, great Bloggregator, and thank you guys that joined that. Political Pistachio,...
[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]
After essentially caving on FISA legislation, Democrats have started to turn on each other, according to the Washington Post. Activists blame Nancy Pelosi and Harry Reid for failing to use their majorities to turn back Bush administration policies, while conservative...
Finally took advantage of the Netflix trial this week. Watched Fast and Furious (the 2009 version), Paul Blart: Mall Cop and Cloudy With a Chance of Meatballs.
Netflix has really got the DVD mail rental business down to a science i.e. with the strategically placed bar codes, the original DVD envelopes that double up as [...]
What's in a name? Changing what the government calls its enemies is not a fix for this proposed major over reach of presidential authority. The bill in question could potentially violate the constitutionally protected habeas corpus rights of U.S. citizens. Designating a person suspected of a terrorist act as an "unprivileged enemy belligerent," rather than an enemy combatant makes no difference to the person who might be erroneously and indefinitely held without cause. Glenn Greenwald is correct to be alarmed. We really need to keep our eyes on this situation. We absolutely cannot trust that the bill will not go anywhere because it is so outrageous. http://amplify.com/u/3fd8
You knew when Treasury Secretary Geithner stated that he would be in favor of replacing the US dollar for another currency (the Chinese yuan), it was already in the works. After all, US-hater and Obama-supporter George Soros had expressed his support for moving from US currency to the yuan.
China has also been arranging currency swaps with trading partners to bypass the U.S. dollar in trade settlements. Since mid-December, China has signed currency swap contracts worth 650 billion yuan (about 95.6 billion U.S. dollars) with six central banks in Hong Kong, the Republic of Korea, Malaysia, Belarus, Indonesia and Argentina. These swap accords allow other overseas central banks to lend yuan to local importers who want to buy Chinese goods. Since these deals bypass the U.S. dollar, they reduce exposure to exchange-rate volatility and cut transaction costs for both parties. Chen said these deals "expand the yuan's use in the region and pave the way for its global acceptance." The rules are also good for Chinese exporters, who have long had to bill their foreign customers mainly in U.S. dollars.
.... We learned this week that Obamatrons have leaked their intent to infiltrate tea parties on April 15 to instigate disruptions (more info later).
.... The alleged plan to attack Obama in Turkey was a hoax. .... Obama's Afghanistan policy is to be modeled after Clinton's Columbia Plan (surely you didn't expect anything original, did you?) which is just now in its final stages and appears to be ending with another broken Obama promise.
And if you think the military have forgotten how Obama tried to shaft them on health care --- guess again. The reception in Iraq this week was not all "oohray" -- not by a long shot. Troops don't forget when a sitting President votes against them or insults them ....
... Oh please --- so they will not meet one-on-one at the Americas' Conference? Two of the most self-adoring, egotistical leaders in the world? Yeah right .... My only question is: who will bow to whom?
இணைய பதிவுகளுக்கு முன்பான தனது எழுத்துலகம் குறித்து சிந்தாநதி எழுதிய பதிவு.
இது சிந்தாநதியின் பதிக்கப்படாத இறுதி பதிவுகளில் ஓன்று என நினைக்கிறேன்.
வேறு பதிவுகளில் பதித்திருந்தால் மன்னிக்கவும்.
❒ எழுத்தும் வாசிப்பும்...
நான் ஒரு படைப்பாளி என்று சொல்லிக் கொள்வதற்கு நான் எதையும் இன்னும் எழுத வில்லை. சில சிற்றிதழ்கள் நடத்தியது, சில இதழ்களில் எழுதியது, இப்போது இணையத்தில் மொக்கை போடுவது தவிர பெரிதாக சொல்லிக் கொள்ள ஒன்றுமில்லை.ஆனால் நான் ஒரு வாசகன் என்று சொல்ல ஓரளவு பரந்த வாசிப்பு அனுபவம் எனக்கு உண்டு என்றே நம்புகிறேன்.
ஆனாலும் அதை ஆழமாகச் செய்தேனா? இல்லை அகல உழுதவை தானா என்பதில் எனக்கும் ஐயமுண்டு. ஆனால் பொழுதுபோக்கு இலக்கியமானாலும் தீவிர இலக்கியமானாலும் ஒரே மாதிரியான ஆர்வத்துடன் வாசிக்க முடிந்திருக்கிறது.
எப்போது எழுத ஆரம்பித்தேன் என்பதை விட எப்போது படிக்க ஆரம்பித்தேன் என்பது முக்கியம். பள்ளியில் ஆனா ஆவன்னா படிக்க ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே தமிழ் எழுத்துக்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்தவர்கள் என் அம்மாவும் மாமாவும். தமிழ் எழுத்துக்கள் இன்னதென்று அறிவதற்கு முன்கே ராணியில் குறிப்பிட்ட பக்கத்தின் தலைப்பை வாசிப்பதற்கு அறிந்திருந்தேன். அவை அன்புள்ள அல்லி, குரங்கு குசலா... இது எழுத்தை புரிந்து படித்தது அல்ல. அடையாளம் கண்டு புரிந்து கொள்ளல் தான். ராணி, ராணிமுத்து, கோகுலம் என இதழகளின் தலைப்புகள்...
எழுத்துப் படித்த பின் அன்புள்ள அல்லியின் கேள்வி பதிவை எழுத்துக் கூட்டி வாசித்ததில் ஆரம்பித்து கோகுலம் படக்கதைகளை படிக்க ஆரம்பித்தேன். பிறகு கோகுலத்தின் பிற பக்கங்களும்...ராணிமுத்துவின் காதல் கதையொன்றை எழுத்துக் கூட்டி வாசிக்க ஆரம்பித்து அம்மாவிடம் திட்டு வாங்கியது நினைவிருக்கிறது.
சில காலம் பின்னிட்டு மாமா வாங்கி வரும் காமிக்ஸ் புத்தகங்களின் மூலம் இரும்புக் கை மாயாவி, சிஐடி லாரன்ஸ்-டேவிட் அறிமுகமானார்கள். அதற்கடுத்து சிவப்புச் சாயம் பூசிய மர்ம நாவல்கள். சந்திரமோகன், சிரஞ்சீவி, மாயாவி, பிடி.சாமி இவர்களின் நாவல்கள். தொடர்ந்து சாண்டில்யனின் சரித்திர நாவல்கள்.
இதே காலகட்டத்தில் ஒருமுறை நாடக விழா ஒன்றிற்கான அழைப்பிதழ் அப்பாவுக்கு வந்திருந்தது. அதில் சில நாடகங்களை பார்க்க முடிந்தது. வி.எஸ்.ராகவன், எஸ்.வி.சகஸ்ரநாமம், ஆர்.எஸ்.மனோகர், சோ, ஒய்ஜி.பார்த்தசாரதி, காத்தாடி ராமமூர்த்தி இவர்கள் நாடகங்களை மேடையில் பார்க்க முடிந்தது.
என் தந்தையார் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்து கொண்டு வெளியிட்ட அந்த நாடக விழாவின் விழா மலர் கிடைத்தது. அதில் அந்த நாடகங்களின் கதைச் சுருக்கத்தை வாசிக்க முடிந்தது. கூடவே அன்றன்று நடக்கும் நாடகத்தின் முக்கியமான காட்சிகள் அடுத்த நாள் நாளிதழொன்றில் வசனமாக வெளியிடப் பட்டது.
மேடையில் காட்சியாக கண்ட நாடகத்தை கதைச் சுருக்கமாக வாசித்து காட்சியை வசனமாகவும் படித்தபோது நாடகத்தில் வடிவம் மனதுக்குள் நச்சென்று ஒட்டிக் கொண்டது. மனசுக்குள்ளேயே நாடகக் காட்சிகள் ஓட ஆரம்பித்தன. ஓடிய காட்சிகளை கை தாளில் வரியாக வடிக்க ஆரம்பித்தது.
அப்படித்தான் நான் நாடகம் எழுத ஆரம்பித்தேன். அப்போது எனக்கு வயது 13.பழைய நோட்டுப் புத்தகங்களில் அப்போது வாசித்த மர்ம நாவல்களின் பாதிப்போடு எழுதிய ஆரம்ப நாடகங்கள்.
பின்னர் பள்ளி ஆண்டு விழாவில் நண்பர்கள் அரங்கேற்றிய நாடகத்தின் இயக்கத்தில் உதவியதோடு பிராம்டிங் எனப்படும் வசனம் எடுத்துக் கொடுக்கும் பணியும் செய்து அரங்க அனுபவமும் கிடைத்த்தில் கோவில் விழா ஒன்றில் நானே எழுதிய நாடகம் அரங்கேறியது. பின்னர் நண்பர்களுக்காக பல நாடகங்கள் எழுதிக் கொடுத்தேன். ஐந்து ஆண்டுளில் சுமார் 15 நாடகங்கள்.
தூத்துக்குடி நூலகத்தில் இருந்து நிறைய புத்தகங்கள் கிடைத்தன. சாண்டில்யன், ஜெகசிற்பியன், விக்கிரமன், கல்கி, அகிலன், இந்துமதி, வாசந்தி, சிவசங்கரி, லஷ்மி, தமிழ்வாணன், ராஜேந்திரகுமார் நாவல்கள் அங்கே வாசித்த பெரும்பான்மை.
பள்ளிப் படிப்பிற்குப் பின் புதுக் கோட்டையில் இருந்த போது மன்னர் கல்லூரி நூலகத்தில் இருந்து கிடைத்த பல வங்க மொழி நூலகளின் மொழிபெயர்ப்புகள், காண்டேகர், பக்கிம் சந்திரர் மேலும் பல மொழியாக்க நூல்கள், தி.ஜானகிராமன், கு.அழகிரிசாமி,கண்ணதாசன், கல்கி, அகிலன், சாண்டில்யன் பெரும்பாலான நூல்கள், நா.பார்த்தசாரதி, ஜெயகாந்தன், துமிலன் தேவன், மகரிஷி, முவ, அண்ணாதுரை, புதுமைப்பித்தன், பாரதி இன்னும் பலர்.
தொடர்ந்து லெண்டிங் லைப்ரரி தந்த ராஜேஷ்குமார், சுபா, ரமணிச்சந்திரன், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் என பிரபலமான பாக்கெட் மாத நாவல்கள்.
இதற்கிடையே ஊரில் இருந்து வரும் என் நண்பனின் கடிதங்கள் புதிய ஒரு மாற்றத்தை தந்தன. ஒரு காதல் தோல்வியில் என் நண்பன் தனது கடித்ங்களை கவிதை வடிவில் எழுதத் துவங்கினான். ஏதோ ஒரு ஆர்வத்தில் அவனுக்கு எழுதும் பதில்களை நானும் கொஞ்சம் சந்தம் சேர்த்து எழுத ஆரம்பித்தேன். அவற்றை வரிவரியாக எழுதியதில் விடலைப்பருவ புதுக்கவிதை எழுதிய இறுமாப்பு.தனியாக ஒரு நோட்டுப் புத்தகம் போட்டு கவிதை?களை எழுதி வைத்தேன்.
வானம்பாடிக் கவிதைகள் தவிர வேறொன்றும் வசீகரிக்கப் படாத பருவம். புதுமைப்பித்தன், பாரதி எல்லாம் வாசித்திருந்த போதும் அவை அன்று மனதில் எந்த பாதிப்பையும் ஏற்படுத்த வில்லை.
பின்னாளில் எழுத்தின் மீதிருந்த காதலால் அச்சகம் ஆரம்பித்த போதும் அது என் எழுத்துக்கும் இலக்கியத்துக்கும் ஆரம்பத்தில் எந்த உதவியும் செய்யவில்லை. அந்தக் காலகட்டத்தில் நண்பர்கள் இணைந்து ஒரு கையெழுத்துப் பத்திரிகை ஆரம்பித்தோம். அதன் பெயர் தமிழ் மலர்.
ஒரு முறை ஒரு இளைஞர் ஒரு சிறு பத்திரிகையின் முதல் இதழை அச்சிட வந்தார். பதினாறு பக்க இதழ். பின்னர் ஓராண்டுக்குப் பின் அந்த இதழின் முதலாவது ஆண்டு மலரை அச்சிட அதே இளைஞர் வந்தார். இடையில் வேறொரு அச்சகத்தில் இருந்து அந்த இதழை தொடர்ந்து கொண்டு வந்திருக்கிறார். இம்முறை எனக்கு அவர்மீது சற்று ஆர்வம் பிறந்தது. உரையாடினோம். வாடிக்கையாளர் என்பதில் நண்பராக மாறினார்.அவர் பெயர் கே.புஷ்பராஜ். அவர் நடத்திய இதழ் கவிமலர். அது பின்னாளில் அரசுப் பதிவுக்காக கேப்பியார் என மாறியது.
கேப்பியாரில் வந்த படைப்புகள், புஷ்பராஜ் தந்த இதழ்கள், புத்தகங்கள் மூலம் இலக்கிய சிற்றிதழகள் என்ற மற்றொரு உலகம் இருப்பதை கண்டு கொண்டேன். சுந்தரராமசாமி, சிங்காரம், வண்ணநிலவன், நாஞ்சில்நாடன், நகுலன், பிரமிள், வெங்கட் சாமிநாதன் என்னும் பெயர்கள் நவீன கவிதை, நாவல், விமர்சன உலகை அடையாளம் காட்டின.அது வரை கவிதையென்று எழுதியவை எப்படிப்பட்டவை என்ற புரிதலை அவை எனக்குத் தந்தன. புதிதாக சில பரிசோதனைகள் செய்தேன்.
கேப்பியார் எனது சில கவிதைகளை பிரசுரித்தது.
அதே காலகட்டத்தில் எனது அடுத்த எழுத்து வடிவம் பிறந்தது. அது சிறுகதை. இன்றளவும் எனக்கு வசதியானதும் மிகவும் சரளமானதுமான வடிவமாக உணர்வதும் சிறுகதை வடிவைத்தான்.
கல்கி, ராணி, தினமணி, தினமலர் கதைமலர், கதிரவன், தினத்தந்தி இதழ்களில் படைப்புகள் வெளிவர ஆரம்பித்திருந்தன. கேப்பியார் எனது சிறுகதைகளை பிரசுரிததது. சுந்தரசுகன், புதுக்கவிதைப்பூங்கா, ஏழைதாசன், முங்காரி, தாராமதி என சிற்றிதழ்களிலும் எனது கவிதை, சிறுகதை, கட்டுரைப் படைப்புகள் வெளியாகின.
உதயதாரகை இலக்கியச் சிற்றிதழ், யாழ்- காலாண்டுக் கவிமடல் ஆகியவற்றை வெளியிட்டேன். சுயம் என்ற தொண்டு நிறுவனங்களுக்கான சுய உதவிக்குழு விழிப்புணர்வு இதழையும் உருவாக்கினேன்.
புதிய தரிசனங்கள் தந்து சாகித்ய அகாதமி விருது வென்ற பொன்னீலன் அறிமுகம் கிடைத்தது. அவர் என்னைச் சந்திக்க வந்த நாட்களில் அவரது இனிமையான பண்பு மிவும் கவர்ந்தது. அவரைத் திட்டுபவர்களைக்கூட திட்டாத அவரது பண்பு வியக்க வைத்தது.
உக்கிலு என்ற மாறுபட்ட குறுநாவலை உருவாக்கிய குமாரசெல்வா என்ற படைப்பாளியோடு பழக முடிந்தது.உதயதாரகை நாட்களில் அடிக்கடி அச்சகத்துக்கு வருவார். இப்போது கல்லூரி ஆசிரியராகப் பணியாற்றுகிறார்.
குமரி மண்ணின் மற்றொரு படைப்பாளியான பேராசிரியர் ஐசக் அருமைராசன் அவரும் அவ்வப்போது வந்து சென்றவர். பேராசிரியர் பணியில் இருக்கும் போதும் ஓய்வுக்குப் பின்னரும் கூட அவர் என்னைச் சந்திக்க வந்ததுண்டு
புதுக்கவிதைப்பூங்கா என்ற மாணவர் இதழை உருவாக்கிய அதங்கோடு அனிஷ்குமார் என்ற மாணவப் படைப்பாளி நான் எழுத்தை மறந்த நாட்களில் தூண்டுகோலாக தொடர்ந்து எழுதச் செய்தவர்.இப்போது இவரும் கல்லூரி ஆசிரியர்.
கோவை ஞானி, கவிஞர் விக்கிரமாதித்யன், வல்லிக்கண்ணன் அவர்கின் தொடர்புகள் சுகன், ஏழைதாசன் விஜயகுமார் இவர்களோடு மடல், தொலைபேசித் தொடர்புகள் என் இலக்கியம் எனக்குத் தந்த பரிசுகள்.
சாரு, எஸ்ரா, மனுஷ்யபுத்திரன் இணைய அறிமுகம் கிடைத்த பின் இவர்களின் இலக்கிய அறிமுகமும் கூடவே கிடைத்தது.
Workers in the North Otago town of Oamaru seem pretty happy with their life, going by a story in this morning's Otago Daily Times newspaper...
A planned 4-hour protest outside Waitaki MP Jacqui Dean's office on Saturday (to campaign against the 25c/hr minimum wage increase) had to be cancelled after just two people turned up, one being the protest organiser herself! ;-)
The protest was to coincide with nationwide demonstrations over the Government's decision to increase the minimum hourly rate from $12.50 to $12.75 from April 1 and called for a minimum rate of $15 an hour.
Protest organiser Rebecca Anderson was disappointed with the response in Oamaru, despite having spread the word it was on.
The Oamaru protest was to have been part of a national campaign organised by Unite, a private sector community union.
Ms Anderson must be disappointed that only one other person was willing to give up their Saturday to join her in the minimum wage protest attempt. Surely she must have more friends and family than that??.
The town of Oamaru has a reasonably solid population of around 13,000, and the meeting was promoted during the week in the local media...
Looks like the Stupak promise was what put it over the top.
From LA Times:
Delivering a hard-fought victory in President Obama’s yearlong pursuit of a national healthcare overhaul, a divided House narrowly approved legislation Sunday night that could reshape the way Americans deal with wellness and illness.
House Democratic leaders proved they could hold the majority caucus [...]
Rajoy el muy... "amigo" de los "demócratas colombianos"...
El embajador de Cuba en Colombia, Iván Mora Godoy, calificó de ofensivas e injerencistas las declaraciones contra su país vertidas por el presidente del Partido Popular (PP) español, Mariano Rajoy, tras su arribo a Bogotá.
En una entrevista telefónica concedida a la cadena Cable Noticias, Mora Godoy sostuvo que las palabras de Rajoy contra la isla por presunta violación de derechos humanos a raíz de los hechos protagonizados por contrarrevolucionarios al servicio de Estados Unidos pertenecen a la época de las cavernas o la inquisición.
En un momento donde se respira toda una unidad de integración con Cuba en América Latina y el Caribe, las declaraciones de Rajoy están totalmente fuera de lugar, expresó el diplomático.
Mora Godoy señaló que el presidente del PP no menciona sin embargo donde realmente se violan los derechos humanos, como en Afganistán e Iraq, países invadidos militarmente por Estados Unidos, o en Palestina, cuyo pueblo es masacrado a diario por las tropas israelíes, y mucho menos la base de Guantánamo.
Con relación a la actual campaña de los supuestos "disidentes" en la Isla, el embajador enfatizó que Cuba es un Estado de derecho donde se respeta a las personas y en ningún casos esos contrarrevolucionarios al servicio de una potencia extranjera resultan un bastión de los derechos humanos, como se les pretende presentar.
No son disidentes, son delincuentes que han sido juzgados por violar la legislación cubana, por cometer delitos comunes y recibir pagos al servicio de intereses ajenos al Estado cubano, puntualizó.
En Cuba, apuntó, no se maltrata, no hay desaparecidos, no hay ajusticiamientos políticos desde el triunfo de la Revolución.
Esa, manifestó, es una verdad que no señala Rajoy, a diferencia de lo que sucede en otras partes del mundo donde son elocuentes las imágenes de represión contra las personas, simplemente por reclamar sus derechos.
GATINEAU, QUEBEC--News reports up here make it sound as if two wise guys were getting rid of a kilo of coke one happy meal at a time when cops arrested them parked at a McDonald's restaurant.
Cops seized 400 grams of crack cocaine from these "organized crime" persons, it's claimed, they were "pushing" we are to suppose, upon innocent children.
Of course, nothing in the reports said they were dealing crack to kids, but c'mon, what else must the public assume when the story is thusly written. Organized crime dudes are loitering at the local McDonald's, dealing crack cocaine.
A subsequent search of an apartment turned up a total of 1 kilo of coke. The unnamed suspects (these organized criminals) scored the dope from bikers in Montreal, who either set them up or gave them up. Cops were alerted by an informant.
Author, performer, musician and maker of web things, solidad decosta once slept with the collected works of William Carlos Williams (Volume I) to get over her father complex. A recipient of the 2008 kari edwards scholarship at Naropa's Summer Writing Program, her work has appeared in Mirage, Shampoo, Fireweed, and the San Francisco Bay Guardian Online. When she is not writing sestinas about rioting with foam rubber bricks or writing odes to zombies, she bangs out Brechtian piano improvisations. ....................................................
While I am not ready to claim that there is no such thing in the present-day U.S. as genuine politics (as in a self-empowering of the present day polis), things do look rather bleak – and in this particular social drama, the bleakest of all situations can be found within the pretense of what gets called left and right. Consider two sides of an imaginary coin, with each side in its own respective universe – one marked conservative, the other liberal. One of the greatest farcical aspects of the right side of this coin is how much its adherents rail against a perceived socialism that mostly doesn't exist – and yet they carry on regardless, their mouths and hair full of the Ashes That Rush And Glenn Made. As for the coin's reverse: we're mostly a walking caricature at this point. While not as self-parodying as the far right, we are even less effective with our signs and slogans, our empty marches and protests, our infrequent clogging up the gears of the safely well-insured. In reality, what lies underneath and all around this simulacra is two wings of capitalism, with little if any concern for ideology beyond its own sphere: one wing globalized, centrist and authoritarian, and the other isolationist, fascistic and authoritarian. This is not to say that I have lost “faith” in the power of social action – far from it. My intention here is to demystify the false notions that drive the concepts of left and right in the U.S., while hopefully providing some insights that may help in the long process of moving away from manufactured hope/despair, and toward approaches that are fair and equitable for all.
A great deal of what drives sociopolitical life in the U.S. has more to do with core beliefs regarding humanity's nature as a whole viz. good and evil rather than the visages of left and right. On one side, there are the people who believe humanity is inherently flawed, that we all can't be trusted, that we need to be governed. (Note that this belief straddles both left and right, both historically and presently: this applies to Lenin as much as it does to Cheney.) On the other side, there are those who believe in our inherent goodness, that generosity is a prevalent attribute, that true democracy is nurtured from the ground up: the Zinns and Kuciniches (and yes, Ron Pauls, his backward views on abortion and “the border” notwithstanding) of the world. Unfortunately for the adherents of both sides of this debate, human beings appear to be capable of vast acts of kindness as well as unspeakable cruelty. As is evidenced by landmark studies such as the Milgram and Stanford Prison Experiments, cruelty is tied as much to circumstance as it is to individual beliefs or character, while more recent research indicates inherent human tendencies towards mutual support systems and cooperation [1].
Is it possible that “good vs. evil” when presented in an absolutist fashion is not complex enough to embody the emotional and psychological realities that we contend with daily?
Consider a frequent example used to uphold this dichotomy: the consequences of wars throughout the 20th century, especially World War II. Axis? Evil. Allies? Good – simply because in order to defeat the ravages of unchecked malevolence, you need a benevolent force to defeat it. The consequence of casting all moments following WWII in this light is that it obscures whatever future crimes against humanity that may be occurring, including many of the ones that lie directly under our noses – Iraq, Katrina, Palestine – as well as the ones that have been with us for quite some time, but that were propelled into metastasis by Nazi Germany. (I will leave it to the reader to decypher how far this particular cancer has spread, and in what forms. Furthermore, this mapping of good vs. evil applies to canonic left/right ideology as well. For example, is individualism “good” and collectivism “evil,” or vice versa? This is an unmistakably false equation in both directions when you consider that what passes for good or evil in this instance largely depends on where you sit within the left/right divide. The left (or again, what passes for such in the U.S.) is mostly about addressing the results of unchecked individualism in service to capital, along with touting a highly vocal yet mostly dulled and outmoded sense of collective purpose (think the aforementioned protests and such here), while the right tends to consist of misguided attempts to forge collective meaning (religious, traditionalist or otherwise), without much of a concern for the consequences of an individual's actions in the “free” market. The problem with framing individualism and collectivism in this way lies in the presumption that there is a uniform answer that is applicable to all situations and to all people. Consider power law distribution[2], wisdom of crowds, the commons. All of these things are “collective,” but in ways that don't necessarily negate the individual. Conversely, consider that no one individual can survive without the assistance of others; ironically, this is most true of those who hold the most capital, whose grandiose hoardings of wealth depend on the subjugated labor of millions, “going Galt” notwithstanding.
Nevertheless, having a robust sense of self and one's purpose is critical. By this, I mean the kinds of self-actualization that emerge from breaking the multiple spells of work, production, schooling, family and sexual repression, not the navel-gazing menagerie of the new age movements from the 1970s onward. (If anything, much of the countercultural self-exploration in the late 20th century west is what led to the eventual shift towards up-with-the-self conservatism – first via Thatcher, then Reagan.) What I am asserting instead is akin to situationism (the politics of everyday life), combined with a critique of the mechanisms and apparatuses that control us a la Illich – with quite possibly a bit of Wilhelm Reich in the mix. In order to break the spell, deeper waters need to be chartered, on both the personal and interpersonal levels; it is by shattering the cacophony of myths promoted by the so-called mainstream that one discovers one's true nature.
Plainly put, what the U.S. grassroots political movements lack is not resources, free speech (current setbacks notwithstanding), or even the ability to organize. What they primarily are bereft of is the articulated desire to control our daily lives in a manner that actively supersedes the dictates that are lined out for us, in a fashion that ultimately makes sense to the majority. What is needed is the will to overcome such dictates, and then the stamina to go from there. Without this, whatever passes for social change becomes a puppet show, railing against a universal Bad Father in order to Save The World. This is why the revolution we face is the one that is between our ears, and between each other; from this fundamental change in the dynamics of self vs. other follows the social revolution writ large, past failures notwithstanding. Anything else is mere set design with deck chairs, while the icy tower looms in the rapidly approaching distance.
Suggestions for further understanding and research:
The Century of the Self (documentary), Adam Curtis
The Power of Nightmares (documentary), Adam Curtis
Here Comes Everybody, Clay Shirky
La Commune (Paris, 1871) (film), Peter Watkins
Horizontalism, Marina Sitrin
Deschooling Society, Ivan Illich
Tools for Conviviality, Ivan Illich Multitude, Michael Hardt and Antonio Negri
Former U.S. Attorneys General Edwin Meese III and William P. Barr released the following statement regarding the "Slaughter Rule":"The convoluted and questionable method under discussion by both Houses of Congress for final passage of the long-debated health care legislation raises serious constitutional concerns, which, at best, will lead to protracted and wholly avoidable litigation and continued doubt about the bill’s validity. Members of Congress from both parties have criticized the[...]
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_b.png?x-id=e57540c4-633d-41a8-97c7-ff04e0069385)
Rajoy el muy... "amigo" de los "demócratas colombianos"...
